MELANKOLIA BISU - 130
Aku ditalipon orang insurans satu hari. Dan kebanyakan orang tahu jika si penelefon adalah seorang gadis, sudah tentu suaranya merdu. Kalau suaranya seperti suara orang baru bangun pagi, sudah tentu pelanggan akan lari dan tak mahu dengar pun perkataan seterusnya yang akan mereka cakapkan.

Aku: Hai.

Dia: Hai. Saya dari syarikat insurans ABC, bla bla bla, encik ada tak bla bla bla...

Aku: Ohhh. Ok. Ok. Ok. Ok. Eh jap. Awak tahu kan yang saya yang telefon awak sebenarnya

Dia: Eh, saya yang telefon encik. Bukan encik. Saya yang tekan butang tadi. Saya yang angkat ganggang dulu.

Aku: Tak lah. Saya tahu saya yang telefon.

Dia: Tak mungkin.

Aku: Iye. Saya pakai kuasa telepathy supaya awak ada rasa nak telefon saya. Ingat tak rasa pening-pening sebelum awa telefon tadi. Dah hilang kan

Dia : Eh. Macam mana awak tahu

Aku: Saya tahu lah. Saya yang nak awak telefon tadi.

Dia : Kebetulan je kot.

Aku: Tak. Percayalah. Saya tahu awak pakai selipar warna hijau sebab baru lepas sembahyang tadi. Kan

Dia: Erm...

Aku: Macam ni lah. Saya nak awak telefon ni sebab ada benda sebenarnya. Tapi apa kata awak habiskan dulu promosi insurans awak tu.

Dia: Okay... bla bla bla, encik ada tak beruang, bla bla bla, tiu tiu tiuman... Dododododododododododo (sampai habis promosi).

Aku: Terima kasih. Panjang awak cerita. Tentu penat. Sebenar\ ya ada benda saya nak cakap ni. Nak tahu

Dia : Ye. Ada kena mengena dengan insurans ke

Aku: Ada. Sebab ada kena mengena dengan risiko. Tentulah ada kena mengena dengan insurans. Dia: Apa dia

Aku: Hmm. Sebenarnya saya diserang angin rindu.

*Tutup gagang*