10 tahun dulu. Aku pun buka klinik dan menjadi GP. Tapi aku bukan raja. Aku cuma jadi kuli. Kena kerja siang dan malam. Takda masa untuk bersantai. Takda masa untuk cuti panjang. Takda masa untuk bersukan. Takda masa untuk melayan hobi. Bermula dengan hanya dua pesakit pada hari pertama. Hinggalah sekarang. Dari mula lagi aku dah tahu, menjadi GP bukannya raja. Menjadi GP tak boleh kaya-raya. Menjadi GP bukannya satu perniagaan menguntungkan.
Hari ini, klinik ada di mana-mana. Klinik swasta ada di setiap baris kedai. Yang kerajaan punya pun bersepah-sepah. Klinik Kesihatan, Klinik 1Malaysia juga Klinik Desa. Farmasi pun ada di mana-mana. Klinik-klinik pakar juga ada di mana-mana. GP bukan satu keutamaan lagi. GP tidak lagi menjadi lubuk emas. Pesakit-pesakit pun dah semakin pandai. Pesakit-pesakit pun dah punya banyak pilihan. GP bukan lagi doktor peribadi. GP dah jadi kerani am rendah di pejabat-pejabat. Tulis MC, tulis surat rujukan, dan isi borang insurans. GP hanya layak tengok sakit demam selesema sahaja. Demam lebih 2 hari rujuk klinik pakar. Sakit pinggang minta rujuk pakar tulang. Sakit kepala minta rujuk pakar otak. Sakit gastrik minta rujuk pakar bedah.
Darah tinggi dan kencing manis beli ubat di farmasi sahaja.
Hari ini, lebih 60% pesakit di klinik aku adalah pesakit tidak berbayar. Macam-macam karenah golongan pesakit sebegini. Macam-macam permintaan minta dipenuhi. Macam-macam syarat dikenakan. Macam-macam yuran dikenakan. Bayaran pun dibuat selepas 2-3 bulan. Itu pun tak dapat 100%.
Menjadi GP niat kena betul. Bukannya niat nak berniaga. Nak untung dan cepat kaya.
Kalau niat jadi GP sebab nak kaya lupakanlah. Kalau niat jadi GP sebab nak hidup mewah lupakanlah. Menjadi GP. Satu pekerjaan yang semakin membosankan. Satu pekerjaan yang semakin tidak setimpal. Satu pekerjaan yang semakin memurungkan.