DARI KLCC KE TANJUNG MALIM - 50
Ramadan 1990 @ 1410H - Kampung Parit Jawa, Bagan Serai

Aku tak berapa ingat entah berapa hari puasa aku yang cukup. Kadangkadang penuh sampai Maghrib. Kadang-kadang lepas balik sekolah, puasa dah terburai. Ada juga kes lepas main kejar-kejar waktu rehat, aku teguk air pili tepi kantin sekolah. Apa aku ada hal, darjah dua. Itu kira mujur. Si Shukor, budak darjah empat tu, siap bawak bekal nasi putih lauk ikan goreng masa bulan puasa. Mak dia kerja cikgu. Bapa kerja pegawai pendidikan. Apa barang Jenis tak ajar anak hormat kawan-kawan yang berpuasa.

Selalunya ujian yang aku rasa penat dia macam main bola 90 minit tiga perlawanan berturut-turut ialah waktu cuti hujung minggu. Selalunya juga, aku boleh tahan sampai dua perlawanan saja. Kira-kira pukul dua belas badan dah ke arah nak buka peti ais cari air Fanta hijau lebih berbuka puasa kelmarin. Dan selalunya lagi, bila dah buka peti ais macam tu, pukul dua belas setengah aku dah boleh lari lompat sana sini. Ibarat baru lepas makan nasi lauk ayam dia punya tenaga.

Cuma, yang aku kurang berkenan kalau hari cuti, orang tak puasa macam aku mesti kena zalim dengan orang puasa. Orang puasa yang selalu buat zalim dengan aku ialah Kak Boya. Kak Boya kata dia puasa hari-hari tapi pernah juga aku nampak dia buka peti ais teguk Fanta. Bila aku tanya, dia kata Tuhan bagi. Pandai sangatlah tu guna Tuhan sebagai alasan!

Bila rahsia aku tak puasa Kak Boya dapat tahu, senanglah kerja dia.

Pergi kedai Oie beli belacan, aku lah orangnya. Pergi pinjam kukur kelapa rumah Mak Ngah Ani pun aku juga. Tak sempat aku nak tengok babak heret Gaban ke Ruang Angkasa Setan, Kak Boya suruh pula aku pegi beli ais ketul di rumah Makcik Wah. Ais ketul dalam peti ais rumah tak cukup katanya. Alasan dia mudah saja. Kau tak puasa. Tenaga melimpah. Pergi lari beli sekejap. Jangan banyak hal!

Ada juga kes dah dekat nak berbuka puasa, dia bancuh air dalam jag. Tiba-tiba pati Oren habis, dia tak perasan. Sudah! Aku masa tu dah sedia bersila depan nasi lauk ayam masak merah. Siap pakai baju melayu. Belah kanan aku air Milo ais bancuh sendiri. Air kat luar cawan menitik-nitik nak tunjuk dia punya sejuk. Terketar-ketar tangan aku tak sabar nak minum. Padahal aku tak puasa pun.

Kau pergi lari kejap rumah Mak Ngah Ani pinjam pati Oren. Kalau pati Oren takdak, sirap pun takpa. Pergilah cepat, dah nak berbuka ni! Kak Boya bagi arahan selamba. Aku jugak yang kena!

Tapi yang paling aku ingat, ada satu hari aku baru balik kedai Oie belikan rempah kari. Baru teguk air sejuk sedikit, baru nak sedap-sedap duduk layan Rumah Kedai sambil cari idea tulis kad raya untuk kawan kelas sebelah meja, KakBoya dari dapur panggil aku lagi.

Woi, mai dapur sekejap! Lantang suara panggil aku macam bunyi nak bergaduh.

Ada apa lagi Aku baru ja balik kedai tadi. Orang tak puasa pun kalau dah sehari jalan kaki pegi kedai lima enam kali boleh jadi sama orang puasa jugak dia punya penat! Aku menjawab.

Bukan pergi kedai. Datang sini sekejap. Nak minta tolong rasa gulai ni masin ke tidak. Nada suara Kak Boya dah bertenang sedikit.

Puasa Klasik

Aku laju pergi dapur nak tolong selesaikan masalah.

Rasa ni, masin tak Kak Boya letak sudu berisi sedikit gulai ke lidah aku. Aku cuba hayati gulai nak pastikan dia punya rasa.

Ceh, tawar gila. Tak bubuh garam ke Aku bagi komen.

Tawar lagi ye, sekejap. Aku nampak Kak Boya tambah lagi dua sudu garam dalam periuk gulai sambil mengacau.

Hah, cuba rasa lagi.

Boleh lah. Kalau tambah sikit lagi aku rasa sedap dah! Aku bagi pendapat ikut selera gulai aku. Kak Boya tambah lagi sesudu garam dan suruh aku rasa balik.

Ok, sedap! Aku berlari balik duduk bersila depan tv. Sambung tulis kad raya sambil tengok Rumah Kedai.

Buka puasa petang itu, Kak Boya kena marah baik punya dengan ibu aku. Sampai ke sahur dia kena leter. Habis seperiuk gulai ikan kembung seposen pun haram tak berguna. Masin macam air laut! Bagi kucing makan pun silap-silap kucing boleh jadi marah cakar muka. Mengamuk punya hal.

Hah, padan muka Kak Boya. Lain kali jangan ingat aku tak bijak. Kah kah kah!